Australijskie dinozaury i gdzie je znaleźć?

Dawniej w Australii roiło się od dinozaurów, zasiedlały wszystkie ekosystemy. Dzisiaj pozostało jedynie niewielu niedobitków, którzy ukrywają się w lasach. Kim oni są? Gdzie można ich znaleźć?

Australijskie dinozaury i gdzie je znaleźć?

65 milionów lat temu po australijskich lasach kroczyły setki ogromnych teropodów. Dzisiaj pozostały tylko trzy spośród nich - kazuary.

Niewiele wiadomo o ich historii poza tym, że są blisko spokrewnione z emu i razem z nimi włączane do rzędu kazuarowatych. Pozostaje pytanie, który z rodzajów jest w gruncie rzeczy starszy ewolucyjnie, na co odpowiedzi obecnie nie znamy. Problemy te teoretycznie może rozwiązać jedynie udoskonalenie metod filogenezy molekularnej, genomiki i paleontologii.

Do rodzaju Casaurius zaliczamy trzy gatunki dużych i kolorowych ptaków: kazuara hełmiastego (C. casuarius), kazuara jednokoralowego (C. unappendiculatus) oraz kazuara mniejszego (C. bennetti), z czego wszystkie są globalnie zagrożone.

W większości posiadają one czarne upierzenie, kostny grzebień na szczycie czaszki, jaskrawe korale zwisające z brody oraz duże i silne tylne kończyny, które służą też do obrony przed drapieżcami. Wspomniany grzebień wypełniony jest mikroskopijnymi włóknami, dzięki czemu umożliwia zwierzęciu wydawanie charakterystycznych odgłosów, które porównywane są do hybrydy gdakania kury i rżenia konia. Wszystkie gatunki mają charakterystyczną niebieską skórę, która pozostaje nieupierzona lub bardzo rzadko upierzona na szyi i części głowy. Skrzydła jak u większości nielotów uległy u nich znacznej redukcji. Ciekawe, że jako jedne z niewielu ptaków posiadają w dorosłości pazur na przedniej kończynie. W przeciwieństwie do wielu innych ptaków nie posiadają gruczołu kuprowego ani piór ogonowych.  Na skrzydłach zachowało się jedynie kilka sterówek podobnych do igieł jeża albo jeżozwierza.

Kazuar hełmiasty - prawdopodobnie je papaję

Większość ich diety stanowią owoce, między innymi mali wąskolistnej oraz “śliwki” drzew z rodzaju Davidsonia. Jako owocożerca jest ważnym gatunkiem w ekosystemie, ponieważ rozsiewa nasiona roślin, którymi się żywi. Sporadycznie spożywa również liście, grzyby, padlinę, owady, ślimaki, małe jaszczurki i gryzonie.

Okres godowy ma miejsce zazwyczaj w porze suchej. Samice stają się w tym czasie bardziej tolerancyjne niż zwykle wobec samców i pozwalają im przebywać w swoim towarzystwie, podczas gdy ci próbują je zachęcić do kopulacji tańcami, śpiewem i różnymi pokazami. Niedługo potem samica składa około czterech jaj, nad którymi odpowiedzialność przejmuje samiec. Wysiaduje je przez pięćdziesiąt dni, po czym opiekuje się pisklętami przez dziewięć miesięcy lub nawet dłużej, jeśli nie znajdzie partnerki w kolejnym sezonie godowym, w tym okresie jest bardzo protekcjonalny i może być agresywny, broniąc młodych.

Skrótowa grafika ukazująca rozwój kazuara hełmiasty go od pisklęcia do dorosłości

Pisklaki po wykluciu są beżowe w ciemne paski, co ma je maskować na tle plam światła przebijającego się pomiędzy liśćmi. Jedzenie dostają od ojca, który znajduje owoce i rozdrabnia je tak, żeby drobne dzioby młodych były w stanie sobie z nimi poradzić.

Niedojrzałe podrostki po 9 miesiącach opuszczają ojca jako spore, podobne do emu ptaki.

Kazuary osiągają dojrzałość w wieku od trzech do czterech lat, kiedy skóra szyi i głowy zmieni barwę na niebieską, pióra staną się czarne, na szczycie głowy wyrośnie grzebień, a z brody jaskrawoczerwone korale. Dorosłe ptaki są mocno terytorialne i prowadzą samotniczy tryb życia, zajmując obszar około 12 km², dzięki czemu unikają konkurencji o pożywienie w i tak już ubogich i niebezpiecznych lasach deszczowych Australii.

Kazuar hełmiasty jest gatunkiem zwornikowym(niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania całego ekosystemu. przyp. red.), jako jedyny w ekosystemie żywi się owocami trujących roślin, a potem rozsiewa ich nasiona, gdyby wyginął, prawdopodobnie wyginąłby cały las, który jest w stanie regenerować się tylko dzięki temu upierzonemu dinozaurowi.

Wraz z ekspansją człowieka na tereny zajmowane przez kazuary, gatunek ten znalazł się na krawędzi. Co roku wycinane są kolejne połacie lasów zamieszkiwanych przez te ptaki, a one same zabijane przez psy i samochody. Organizacja “Rainforest Rescue” zajmuje się ochroną przyrody w Australii: kupuje prywatne tereny, na których rosną lasy deszczowe, buduje korytarze zieleni dla dzikich zwierząt, aby nie ginęły pod kołami samochodów, ratuje kazuary, które zostały poszkodowane w wyniku działalności człowieka, a także prowadzi badania nad tymi bezgrzebieniowcami (grupa ptaków cechujących się brakiem grzebienia na mostku przyp. red.).

Jeszcze prawie sto lat temu młode kazuary były chwytane przez ludy tubylcze i trzymane w wioskach jako zwierzęta do obrony i na mięso. Jest to jedyne zwierzę z Australii, które zostało udomowione przed przybyciem Europejczyków.

Młody kazuar trzymany w jednej z australijskich wiosek na początku XX wieku 

Według historyków udokumentowano aż 150 ataków tych zauropsydów (kladu(gałąź grupa organizmów mających wspólnego przodka przyp. red.), do którego zalicza się wszystkie gady i ptaki) na ludzi, co jest najwyższym odsetkiem wśród wszystkich ptaków.

Pierwszy znany atak nastąpił 6 kwietnia 1929 roku, kiedy to dwóch chłopców z Australii - szesnastoletni Phillip McClean i jego młodszy brat zauważyli kazuara na swoim podwórku. Postanowili go zabić, bijąc go kijami. Ptak kopnął młodszego, który uciekł, podczas gdy starszy dalej okładał zwierzę. Po chwili ptak przewrócił chłopca, gdy leżał, kazuar rozpłatał mu szyję szponem na pół cala. Niedługo potem chłopiec umarł prawdopodobnie wskutek uszkodzenia żyły szyjnej wewnętrznej.

12 kwietnia 2019 inne zwierzę tego gatunku zabiło swojego właściciela z Florydy, gdy ten się przewrócił podczas karmienia go.

Opinia najgroźniejszego ptaka na świecie z jednej strony przysporzyła kazuarom popularności, a z drugiej wcale nie sprawiła, że stały się bardziej lubiane przez ludzi. Musimy pamiętać, że to jedynie niezbyt inteligentne ptaki o silnym instynkcie samozachowawczym, a nie samoświadomi i inteligentni ludzie. Jednocześnie powinniśmy się zastanowić, czy chcemy, aby stały się one kolejnym gatunkiem, który przestał istnieć dzięki naszym działaniom.

Źródła:

Lowe, Percy Roycroft 1929. “Some remarks on Hypselornis sivalensis” Lydekker. Ibis. 71: (4) 571–576.

“The Taxonomy of the Genus Cassowarius”. perron.eu. Archived from the original on March 5, 2016. Retrieved July 7, 2017.

Boles, W.E. 1992. “Revision of Dromaius gidju Patterson and Rich, 1987 from Riversleigh, northwestern Queensland, Australia, with a reassessment of its generic position.” Los Angeles County Museum, Science Series.

Naish, D.; Perron, R. "Structure and function of the cassowary's casque and its implications for cassowary history, biology and evolution". doi:10.1080/08912963.2014.985669

http://savethecassowary.org.au/the-cassowary/biology-physiology/

http://savethecassowary.org.au/our-projects/

https://abcnews.go.com/US/wireStory/large-flightless-bird-kills-florida-owner-62382669


Subskrybuj nas: Google News | Feedly



Chcesz wiedzieć więcej? Polub i obserwuj nas na Facebooku. Jesteśmy także na Twitterze. Zapraszamy na naszą grupę dyskusyjną.

WSPIERAJ NIEZALEŻNE DZIENNIKARSTWO


Share Tweet Send
0 Komentarze
Loading...