Zagraniczne partnerstwa amerykańskiej NSA

Jeden z dokumentów, który wyciekł z NSAnet - wewnętrznej sieci NSA - rzuca trochę światła na to, w jaki sposób Agencja klasyfikuje partnerstwa zagraniczne z czwórką państw.


Zagraniczne partnerstwa amerykańskiej NSA

O zagranicznych partnerstwach amerykańskiej Agencji Bezpieczeństwa Narodowego (NSA) można pisać i mówić wiele, ponieważ sieć partnerska jest rozbudowana i dysponująca zaawansowanym zapleczem technicznym i kadrowym. Jeden z dokumentów, który wyciekł z NSAnet - wewnętrznej sieci NSA - rzuca trochę światła na to, w jaki sposób Agencja klasyfikuje partnerstwa zagraniczne z czwórką państw.

Dokument datowany jest na 8 stycznia 2007 rok i już na samym wstępie ujawnia, że NSA posiada własną sieć partnerów, a większość partnerstw jest sklasyfikowana jako tajne. Jednak niektóre otrzymały najwyższy poziom klasyfikacji, mianowicie ściśle tajne, z powodów politycznych. Kraje, które znajdują się na liście w dokumencie ze stycznia 2007 r., to:

· Austria,

· Izrael,

· Szwecja,

· Tajwan.


Austria

Austria, jak mówi dokument, "jest z mocy prawa krajem neutralnym". Już podczas zimnej wojny relacje tego państwa z obcymi organizacjami wojskowymi uznawano za sprawę wyjątkowo wrażliwą, co przyczyniło się do tego, iż stosunki te były "ściśle kontrolowane". "Austriacy nadal pilnie chronią swoje partnerstwa z zagranicznymi organizacjami wywiadowczymi i zwrócili się do NSA z prośbą o zapewnienie najwyższego poziomu ochrony tego partnerstwa". Wynikiem jest fakt, że NSA jest powiązane z Austriacką Służbą Wywiadowczą, a związek ten jest objęty najwyższą klauzulą - klasyfikacja: TOP SECRET COMINT.

Izrael

We wrześniu 1970 r. partnerstwo z Izraelem zostało formalnie uznane w tzw. memorandum zrozumienia (Memorandum of Understanding) pomiędzy Dyrektorem Centralnego Wywiadu (DCI) a Urzędem Sekretarza Obrony.

"Od listopada 1991 roku, NSA działa na podstawie dyrektywy DCI, która pozwala na uwolnienie wybranych informacji CAT III (aktualny odpowiednik to TOP SECRET//COMINT)" i przekazanie ich izraelskiemu wywiadowi zajmującemu się wywiadem elektromagnetycznym (SIGINT) - Israeli SIGINT National Unit (ISNU). W dokumencie można znaleźć zaraz po tym, że również Izrael się odwdzięcza tym samym współdzieląc informacje wywiadowcze z amerykańską NSA.

Wszelkie informacje dotyczące porozumienia SIGINT pomiędzy Stanami Zjednoczonymi i Izraelem, a także dobrowolnej współpracy, w tym współpracy w ramach rozpoznania elektromagnetycznego (SIGINT) między Izraelem i USA, są sklasyfikowane jako TOP SECRET//COMINT. W dokumencie można wyczytać, że najwyższa klauzula została ustalona bez oficjalnego udokumentowania w związku z tym, że chodziło o "polityczną wrażliwość w związku z początkiem relacji".

"Ogólny związek z ISNU został podzielony na przedziały w kanałach VRK pod kryptonimem "ARABESQUE" do maja 1992 roku". Ochrona wymiany kryptoanalitycznej na linii NSA-ISNU otrzymała nazwę "CARAVAN".  Z informacji znajdujących się w dokumencie wynika, że do określania relacji NSA z ISNU, nadal wykorzystuje się kryptonimy "ARABESQUE" i "CARAVAN".

Dokument dodaje, że do dnia dzisiejszego "niektóre projekty, które przeprowadzamy z ISNU, są bardzo podzielone". Podział należy rozumieć jako przedziały podobne do tych w kanałach VRK.

Szwecja

Na bazie umowy z 1954 r. pomiędzy Agencją Bezpieczeństwa Narodowego a brytyjską Centralną Łączności Rządowej (GCHQ), ratyfikowanej dopiero w 1956 r., GCHQ miało wiodącą pozycję w Szwecji w zakresie rozpoznawania promieniowania elektromagnetycznego w celu wykrycia, przechwycenia i namierzenia źródeł telekomunikacji (COMINT). NSA prowadziło działania w zakresie ELINT, czyli wykrywania, analizy i namierzania źródeł sygnałów nie używanych w telekomunikacji, np. sygnałów radiowych.

"W 2004 roku wspólnie zgodziliśmy się, że nasze 50-letnie porozumienie nie było już możliwe, ponieważ my, NSA, potrzebowaliśmy bezpośredniego dostępu do Szwedów w sprawach COMINT (antyterroryzm, zwalczanie proliferacji, rosyjskiego celu etc)".

Dlatego też został przygotowany przez NSA dokument, który został podpisany przez Głównego Dyrektora NSA ds. Zagranicznych, szefa ds. Stosunków Zagranicznych GCHQ oraz Dyrektora Generalnego szwedzkich służb zajmujących się SIGINT - FRA, aby NSA miało możliwość wykorzystywania pracy FRA w zakresie rozpoznawania promieniowania elektromagnetycznego bez "wstępnej koordynacji" działań z GCHQ. Umowa, która została podpisana przez przedstawicieli FRA, NSA i GCHQ, zawiera zapisy o tym, że służby mają obowiązek się wzajemnie informować o tym, co robią. W związku z tym relacje pomiędzy NSA i FRA są chronione poprzez klasyfikację informacji niejawnych jako TOP SECRET.

Dokument dodatkowo ujawnia, że dzięki tej samej umowie z 1954 r. NSA zyskała przewagę w kwestii COMINT w Danii i Norwegii.

Tajwan

Kiedy w 1978 roku Stany Zjednoczone uznały Chińską Republikę Ludową, to jednocześnie "przestały uznawać" Tajwan. Z tego powodu Stany Zjednoczone nie uznawały oficjalnie Tajwanu, co wiązało się z brakiem ambasady na Tajwanie, jednak udało się utworzyć Amerykański Instytut Tajwanu. W tym samym czasie "Stany Zjednoczone musiały zrezygnować z baz wojskowych i usunąć" swoją obecność wojskową na Tajwanie.

Brak możliwości obsadzenia personelu NSA na Tajwanie, aby możliwym było utrzymanie stosunków w ramach SIGINT "pod przykrywką ambasady lub wojska", NSA, przy współpracy z władzami Tajwanu "ustanowiła" osłonę korporacyjną w celu przerzucenia części personelu na Tajwan. "Obecność personelu NSA na Tajwanie pod hipotetyczną ochroną korporacyjną jest chroniona przez klasyfikację TOP SECRET//COMINT".

NSA w dokumencie uzasadnia, że z powodu faktu uznawania przez USA Chińskiej Republiki Ludowej za "jedyne Chiny", amerykańska Agencja zmuszona jest zachować w tajemnicy swoje stosunki z Tajwanem z wykorzystaniem klasyfikacji TOP SECRET//COMINT.


Chcesz wiedzieć więcej? Polub i obserwuj nas na Facebooku. Jesteśmy także na Twitterze.